که در این زمانه ندیدم رفیقی به یکرنگی

                                                                                                     رفیق دوران تنهایی

خداوندا محبت کو ،وفا کو

                                        شکسته این دل ازنامرد میر وای

محبت مرده، قلب با صفا کو

                                        سپیده با وفا و بی ریا بود

من از بیگانگان هرگز ننالم

                                       که با من هر چی کرد اون آشنا کرد

اگر چه درد بالم بود یک رنگ

                                       ولی آخرمرا انگشت نما کرد

                                                                   رفیق دوران تنهایی

جوانی را به ره کردم که جویم زندگانی را

                                      تبه کردم جوانی را نجستم زندگانی را

                                                                          رفیق دوران تنهایی

به عهد خود وفا نکردی ولی من وفا دار بودم به تو ستم نکردم اما جور وستم دیدم دل تو را نشکستم اما تو دل من راشکستی وتو از من دل بردی ومن هیچگاه از تو دل نمی کنم.

اگر از مردم سرزنشی شنیدم به خاطر تو بوده واگر از کرده ی خودهم پشیمان شده ام به خاطر تو بوده است.

من قطره ی اشکی هستم که هر شب به یاد تو هم آواز با ناله و شکوه می غلتم.

در برار شادی های عالم بهره من غم بود زیرا غم عشق تو از هر شادی برتر بود.

به غیر از وفا و لطف ازتو همه چیز به من رسید.

چون از دوستی و عشق تو چاره ای نداشتم آن را با ناله و دردش پذیرا شدم.

جوانی ام مانند اسبی سرکش و شتابان می گذشت ومن مثل گرد و غباری به دنبال قدم های او می دویدم اما نتوانستم به آرزوهایم برسم.

از بخت گاه بر چهره اشک می ریختم و گاه اندوهگین می شدم.

با من وفادار نماندی ولی من وفادار بودم و ایام و روزگار را بر یاد من سپری نکردی اما من به یاد تو بودم و ای نور امیدم ثابت قدم من را دیدی و من پیمان و دوستی خود ماندم.

                                                                                                            رفیق دوران تنهایی

خداوندا نمی دانم چرا پا بند این زندان شدم

                                           طعمه جور فلک آواره از دوران شدم

بس که مسکن ساختم در پایه هر دیوار و در

                                          عاقبت مویم سپید و ناتوان از جان شدم

ای فلک ای چرخ گردون خانه ویرانم تو کردی

                                          این چنین آواره از اقوام و خویشانم تو کردی

مرگ مادر با پدر دیدم ولی پروا نکردم

                                         اشک حسرت بر دو چشمانم تو کردی

روزگاری من جوانی شاد بودم

                                        گردش ایام به کامم بود من صیاد بودم

 روزگاری من جوانی شاد بودم

                                       بهر صدها دختر شیرین صفت فرهاد بودم

صید من ماه رویان بود من صیاد بودم

                                      هرچه دل دل می خواست درانجام آن آزاد بودم

                                                                                        رفیق دوران تنهایی

ماه من غصه نخور زندگی بی غم نمیشه

اونی که غصه داشته باشه که آدم نمیشه

ما که رفتیم ولی مزد دستهای ما این نبود

دل ما لایق اینکه بندازیش زمین نبود

ما که رفتیم تو برو زیر نگاه دیگری

به قول حافظ ماهم داریم یه یار سفری

ما که رفتیم تو برو با اون که از راه اومده

اون که با اومدنش خنجر به قلب من زده

رفیق دوران تنهایی

صدای چیک چیک بارون توی ناودون میزنه                     داره اون داد میزنه میگه که وقته رفتنه

اره باز منم که باید این دیار را ترک کنم                         پس میرم تا که بازم قلبمو با سنگ نشکنن

صدای خنده هاشون قلبمو آتیش میزنه                        بغض من با این صدا مثل همیشه میشکنه

اره این آرزو رو باید از یاد ببرم                                      که یه روز بشه که من زیر خاکا  قایم بشم

                                                                                                      رفیق دوران تنهایی

آنقدر با آتش دل ساختم تا سوختم
 
بي تو اي آرام جان يا ساختم يا سوختم

سرد مهري بين که بر آتشم آبي نزد 
                       
گرچه همچون برق از گرمي سراپا سوختم

سوختم اما نه چون شمعي طرب در بين جمع

لاله ام کز داغ تنهايي به صحرا سوختم

همچو آن شمعي که افروزنده پيش آفتاب

سوختم در پيش مهرويان و بيجا سوختم

سوختم از آتش دل در ميان موج اشک

شور بختي بين که در آغوش دريا سوختم

شمع و گل هم هر کدام از شعله اي در آتشند

در ميان پاک بازان من نه تنها سوختم

                                                            رفیق دوران تنهایی

خیلی سخته که یه گل سرخ                     بخونه از بی وفایی
خیلی سخته واسه عشقش                     بگه از رسم جدایی
خیلی سخته که یه بلبل                          نخونه واست همیشه
خیلی سخته که تو شادی                        غم تو بغل بگیری
خیلی سخته بی وفایی                           بشه واست یه عادت
خیلی سخته پای عاشقی نمونی               ولی از عشقش بخونی
خیلی سخته تو شبای بارونی                    تو خونه تنها بمونی
خیلی سخته که تو بارون                          چتر باشه همیشه دستت
خیلی سخته تو خیالت                             بمونی تنها همیشه
خیلی سخته که بهارو                              ببینی از پشت شیشه
خیلی سخته شعر تنهایی نخونی                 ولی تا آخر تنها بمونی

شبی که رفتی در خیابان نشستم گریه کردم ...                     از غم دردی که دیدم بی توهستم گریه کردم...

خواستم از آرزوهای دلم حرفی بگویم...                            چون نبودی باز به یادت نشستم گریه کردم...

از غرورم کوه ها را زیر پایم می نهادم...                          من برایت این غرورم را شکستم گریه کردم...

گرچه لبخندی زدم گفتی خداحافظ ولی من...                       تا تو رفتی عقده ی دل را گسستم گریه کردم...

خواستم چون لحظه ای از دیدنت غافل نگردم ...                 چشم را پشت سرت دیگر نبستم گریه کردم...

                                                                                                          رفیق دوران تنهایی

رفاقت ایستادن زیر باران و خیس شدن با هم نیست

رفاقت آنست که یکی برای دیگری چتری شود

واو هیچ وقت نداند که چرا خیس نشد...

سنگ قبرم را نمی سازد کسی مانده ام

در کوچه های بی کسی بهترین دوستم

مرا از یاد برد سوختم و خاکسترم را باد برد

                                                     رفیق دوران تنهایی

وقتی که دلم تنگه کسی همدم من نیست

وقتی که چشمام خیسه کسی غم خور من نیست

وقتی که ستاره تو شبام نیست چراغی نیست

وقتی که قلبم داره تند تند میزنه هم نفسی نیست

وقتی که خلوت گه غمهام تکوتنهام هم قفسی نیست

                                                             رفیق دوران تنهایی

كاش هرگز به اين دنيا نيامده بودم

و حال كه آمده ام كاش زودتر مرگم فرا رسد
آخر چگونه مي توان در اين دنيا زندگي كرد ؟
دنيايي كه در آن آدمها روزي چندين بار عاشق مي شوند
دنيايي كه در آن عشق را فقط مي توان در ويترين كتابفروشي ها يافت
دنياي كه در آن محبت و صداقت مرده و جاي خود را به بي وفايي دروغ داده
دنيايي كه در آن دروغ عادت, و بي وفايي قانون, و دلشكستن سنت شده است
دنياي كه در آن بايد عشق را به بها خريد .
دنيا رو نگه دارين مي خوام پياده شم

گاو ما ما مي كرد گوسفند بع بع مي كرد سگ واق واق مي كردو همه با هم فرياد مي زدند حسنك
كجايي شب شده بود اما حسنك به خانه نيامده بود.
حسنك مدت هاي زيادي است كه به خانه نمي آيد.
او به شهر رفته و در آنجا شلوار جين و تي شرت هاي تنگ به تن مي كند.
او هر روز صبح به جاي غذا دادن به حيوانات جلوي آينه به موهاي خود ژل مي زند.
موهاي حسنك ديگر مثل پشم گوسفند نيست چون او به موهاي خود گلت مي زند.
ديروز كه حسنك با كبري چت مي كرد .كبري گفت تصميم بزرگي گرفته است.
كبري تصميم داشت حسنك را رها كند و ديگر با او چت نكند چون او با پتروس چت مي كرد.
پتروس هميشه پاي كامپيوترش نشسته بود و چت مي كرد.
پتروس ديد كه سد سوراخ شده اما انگشت او درد مي كرد چون زياد چت كرده بود.
او نمي دانست كه سد تا چند لحظه ي ديگر مي شكند.پتروس در حال چت كردن غرق شد.
براي مراسم دفن او كبري تصميم گرفت با قطار به آن سرزمين برود اما كوه روي ريل ريزش كرده
بود .
ريزعلي ديد كه كوه ريزش كرده اما حوصله نداشت .
ريزعلي سردش بود و دلش نمي خواست لباسش را در آورد .
ريزعلي چراغ قوه داشت اما حوصله درد سر نداشت.قطار به سنگ ها برخورد كرد و منفجر شد .
كبري و مسافران قطار مردند. اما ريزعلي بدون توجه به خانه رفت.
خانه مثل هميشه سوت و كور بود .
الان چند سالي است كه كوكب خانم همسر ريزعلي مهمان ناخوانده ندارد او حتي مهمان خوانده هم
ندارد.
او حوصله ي مهمان ندارد.او پول ندارد تا شكم مهمان ها را سير كند.
او در خانه تخم مرغ و پنير دارد اما گوشت ندارد او كلاس بالايي دارد او فاميل هاي پولدار دارد.
او آخرين بار كه گوشت قرمز خريد چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت .
اما او از چوپان دروغگو گله ندارد چون دنياي ما خيلي چوپان دروغگو دارد
به همين دليل است كه ديكر در كتاب هاي دبستان آن داستان هاي قشنگ وجود ندارد.
یادش بخیر داستان حسنک کجایی ُتصمیم کبریُ میهمان ناخوانده (کوکب خانم) دهقان فداکار
و پتروس همیشه از روی اینها مشق و دیکته می نوشتیم
و حالا اینها شاید فقط قصه باشد برای ما تا با گفتن اینها کوچکتر ها را سرگرم کنیم.

پس از آن غروب رفتی اولین طلوع من باش

                                                           من رسیدم رو به آخرتو بیا شروع من باش

شب و ازقصه جدا کن چکه کن رو باور من

                                                           خط بکش  روجای  پای گریه های آخر من

است و ببخش به لبهام بی تو خالیه نفسهام

                                                           خط بکش رو باورمن زیر سایه بون و تنهام

خواب بند رازم باش عاشق همیشکی باش

                                                           خسته ام از تلخی شب تو طلوع زندگی باش

من پرازحرف سکوتم خالی ام روبه سقوطم

                                                          بر تو و آبیه عشقت  تشنه ام کویر لوطم

نمی خوام آشفته باشم آرزوی خفته باشم

                                                          تو نذار آخر قصه حرفمو نگفته باشم

                                                                                                رفیق دوران تنهایی

نه از خاکم، نه از بادم

نه در بندم، نه آزادم

نه آن لیلاترین مجنون

نه شیرینم نه فرهادم

نه از آتش، نه از سنگم

نه از رومم، نه از زنگم

فقط مثل تو غمگینم

فقط مثل تو دلتنگم

چه غمگینم چه تنهایم

نه پنهانم نه پیدایم

نه آرامی به شب دارم

نه امیدی به فردایم

چه امیدی ...

چه فردایی ...

اگر خوشحال، اگر غمگین

چه فرقی داره تنهایی..

                               رفیق دوران تنهایی

                    مي خواهم بنو يسم از عشق .از اشک .از غم .از حس غريب بودن منو تو

اري عشق وقتي زيباست که در کنارش اشک خالصا نه ريخته باشه که به

خاطرش همه دردها رو توي تمام وجودت حس کني اشکي که در برابر عشق

خواهي ريخت اشک پاک است به پاکي وجود مهربونت اما چه کسي بايد قدر

اين اشکها رو بدونه جز کسي که به خاطر اين عشق تمام وجودت رو برات داده

اره کسي لياقت اشک رو داره که عاشق واقعيت باشه اونه که مي دونه عشق چيه

غم چيه درد چيه که مزه شيرن اونو چشيده باشه .که بدونه عشق همينطوري توي

دلهاي عاشقا جا نمي گيره پس اي مهربونم با تو هستم تو همه اونا رو ديدي و درک

کردي وبه خاطرش اشک ريختي تحمل کر دي .غم عشق رو و دوري از عشق رو درک

کردي پس من ازت مي خوام که تکيه گاهم شو بزار به تو تکيه کنم تا غم من هم درمون

شه نزار که تنهايي تمام وجودم در خودش غوطه ور کنه پس بمان براي من بمان تا در

کنارت آرام گيرم

                                                     رفیق دوران تنهایی

گفت اهل کجا هستی گفتم از سرزمین دوستان و آشنایان هستم

گفت شغل مردم آنجا چیست  گفتم مردم آنجا جان خود را می فروشند و تنهایی می خرند

گفت عشق او برای تو چقدر ارزش دارد گفتم عشق او از این جان عزیزم برام عزیزتر است

گفت کی عشق او را فراموش می کنی گفتم زمانی که من از دنیا رفته باشم

گفت اگر خانه او را پیدا کنی چی هدیه به او می دهی گفتم وجود خود را فدای او خواهم کرد

گفت اگر چشم تو را زخمی کند چه اقدامی می کنی گفتم چشم دیگر خود را تقدیم خواهم کرد

گفت  اگر کسی او را بدست بیاورد چه اقدامی می کنی گفتم اگر مثل سنگ سخت باشد با تیشه خواهم  کوبید

گفت عشق ودوستی او را از دلت بیرون کن گفتم از عاشقان چنین کاری بر نمی آید

گفت اگر او به هدیه سر از تو رازی شود چه خواهی کرد گفتم این سر وامی است بر گردن من

ومن این وام را هر چه زودتر پرداخت خواهم کرد.

گفت عشق ورزی او را کنار بگذار این کار بیهوده ای است که پیش گرفتی گفتم آسودگی وترک عشق

برای من حرام است.

گفت اگر من نگاهی به او کنم تو چه اقدامی می کنی گفتم با آه وناله آتشین خود دنیا را به آتش خواهم کشان.

                                                                                                           رفیق دوران تنهایی

در دادگاه عشق متهم قلبم بود. وکیلم دلم

حضارجمعی از عاشقان. قاضی نامه را

خواندو گناهم را دوست داشتن تو اعلام

کرد. محکوم شدم به تنهایی وبی کسی

و وقتی در پایه چوبه دار از من خواستند

تا آخرین خواستمو  بگویم و من گفتم

 به اوبگویید دوستش دارم

بازی روزگار میدونی چیه؟

تو چشم میزاری من میرم قایم میشم

بعد تو میری یه کی دیگه رو پیدا می کنی

من واسه همیشه گم میشم.

کار شمع  از سرشب تا به سحر سوختن است

کار من سوختن و با غم دل ساختن است

شمع اگر یک شبه از شعله خود می سوزد

کار من در همه عمر از غم تو سوختن است

روزگاري در گوشه اي از دفترم نوشته بودم......

     تنهائي را دوست دارم چون بي وفا نيست.....

     تنهائي را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام

     تنهائي رادوست دارم چون عشق دروغين درآن نيست

     تنهائي را دوست دارم چون خدا هم تنهاست

     تنهائي را دوست دارم چون در خلوت وتنهائيم در انتظار خواهم گريست

                                                                   وهيچ کس  اشکهايم را نميبيند

                                                                                                            رفیق دوران تنهایی

عطر زرد گل ياس رو نمي خوام                        نمره ي بيست كلاسو نمي خوام
من فقط واسه چش تو جون مي دم                      عاشقاي بي حواسو نمي خوام
من تو رو مي خوام اونارو نمي خوام                  نفسم تويي هوارو نمي خوام
عشق رو نقطه ي جوشو نمي خوام                    دوره گرد گل فروشو نمي خوام
اوني كه چشاش به رنگ عسله                        مجنون خونه به دوشو نمي خوام 
                                                                                                رفیق دوران تنهایی

تو را من چشم در راهم...                                                   تو را من چشم در راهم شباهنگام

                         که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی

وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم                                    تو را من چشم در راهم.

                شباهنگام در آن دم که برجا دره هاچون مرده ماران خفتگان اند

 در آن نوبت که بندد دست نیلوفربه پای سروکوهی دارم                  کرم یادآوری یا نه من ازیادت نمی کاهم

                                                  تو را من چشم در راهم

                                                                                                          رفیق دوران تنهایی

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید                     گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید

گفتم زمهررزان رسم وفا بیاموز                     گفتا زخوب رویان این کار کم تر آید

گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم                      گفتا که شبروست او از راه دیگر آید

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد                 گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد                گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید

گفتم که نوش لعلت مارابه آرزو کشت              گفتا تو بندگی کن کاو بنده پرور آید

گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد                گفتا مگوی باکس تا وقت آن در آید

                                                                                           رفیق دوران تنهایی ها

حالا که رفتی یو بی وفا شدی                       با کس دیگری آشنا شدی

دیگه حرفی برای گفتن نداری                      با من هم مثل غریبه ها شدی

                 ای عشق اولینم ای عشق آخرینم خداحافظ ،خداحافظ

ای که از درد دلم بی خبری                        جز غم عشق تو نداره ثمری

خیلی وقت ز محبت و وفا                          توی چشمات نمی بینم اثری

                 ای عشق اولینم ای عشق آخرینم خداحافظ ،خداحافظ

دیگه بی تو زندگی پوچ برام                       بی تو من مرگم از خدا می خوام

میرم اون جایی که پیدا نکنی                      تو گوشه میمونه سنگ صدات

                 ای عشق اولینم ای عشق آخرینم خداحافظ ،خداحافظ

                                                                                    رفیق دوران تنهایی ها

اهل قمم روزگارم بد نیست                              تکه نانی دارم، خرده هوشی،  سرسوزن ذوقی

مادری دارم، بهتر ازبرگ درخت                     دوستانی، بهتر از آب روان

و خدایی که در این نزدیکی است                     گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ، می فروشم به شما

تا به آواز شقایق که درآن زندانی است،               دل تنهایی تان تازه شود

چه خیالی، چه خیالی، ...می دانم                         خوب می دانم، حوض نقاشی من بی ماهی است

من نمی دانم                                               که چرا می گویند، اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست

و چرا در قفس هیچ کسی کر کس نیست              گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد؟

چشم هارا باید شست، جور دیگه باید دید،             کار ما نیست شناسایی ((راز)) گل سرخ،

کار ما شاید این است                                   که در((افسون))گل سرخ شناور باشیم

                                                                                                رفیق دوران تنهایی

در آن نفس که بمیرم، در آرزوی تو باشم         بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

به وقت صبح قیامت که سرزخاک برآرم        به گفت وگوی تو خیزم به جست وجوی توباشم

به مجمعی که درآیند شاهدان دو عالم            نظر به سوی تو دارم غلام روی تو باشم

حدیث روضه نگویم، گل بهشت نبویم            جمال حور نجویم، دوان به سوی تو باشم

به خوابگاه عدم گر هزار سال بخسبم            به خواب عافیت آن گه به بوی موی تو باشم

می بهشت ننوشم زجام ساقی رضوان          مرابه باده چه حاجت که مست بوی تو باشم

هزاربادیه سهل است باوجود تو رفتن          اگر خلاف  کنم سعدیا به سوی تو باشم

                                                                                             رفیق دوران تنهایی

         با اشك چشم ليلي

                                و خون مجنون

                                                      نامه اي مينويسم

و به عنوان سلام

                        به تو اي عزيز تر از جانم هديه ميكنم.

                                                                سلامي كه مرا ميسوزاند

و تبديل به خاكستر ميكند

                                                      و اين خاكستر با بادهاي

                  عاشقانه همراه ميشود

                                 تا به سرزمين قلب تو برسد

و به تو بگويد

                                       «دوستت دارم»

                                                                       رفیق دوران تنهایی

دلم گرفته است ...

                 دلم گرفته است ...

به ایوان می روم و انگشتانم رابر

               روی پوست کشیده شب می کشم

      چراغ ها رابطه تاریکند

      چراغ ها رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی کنجشک ها نخواهد برد

       پرواز را به خاطر بسپار

                                         پرنده مردنی است...!